over mij

Kusje erop?

Mijn moeder vertelde jaren geleden al dat ze vroeger, toen ze nog jong was, handopleggingen deed en zo pijn weg kon halen bij iemand.

“Hoe deed je dat? Wat voelde je toen?” “Mijn handen werden warm of gingen tintelen. Ik moest daarna wel altijd mijn handen goed afslaan en wassen.” “Ja, maar wat deed je nog meer?” “Niets.” “Helemaal niets?!” ”Inderdaad.”

Ik snapte het niet, wilde het naadje van de kous weten, maar er was zogenaamd “niets”.

Mijn moeder liet haar gave aan zich voorbij gaan. Althans dat dacht ze. Bij ons, bij mijn zus en bij mij, hielpen haar handen keer op keer als we pijn hadden. Gevallen waren of ons weer eens gestoten hadden. Haar toverhanden dwaalden als vanzelf naar de juiste pijnplek en dan legde ze daar haar handen neer. Daarmee verdween de pijn. “Kusje erop” hielp ook altijd.

Jaren later, inmiddels moeder van een dochtertje, dacht ik daar aan terug. “Hoe mooi is dat? Door middel van mijn handen bij mijn dochter de pijn kunnen verlichten, door het geven van… ja van wat eigenlijk?”

Een zoektocht die stopte toen ik de opleiding Energetisch Kindercoach tegenkwam. Oké, kindercoach kon ik me wat bij voorstellen, maar het woord ‘Energetisch’ was hetgeen mijn aandacht trok. Zelfs google kwam er aan te pas. Bij het opzoeken van ‘Energetisch’ zag ik het volgende staan: Als iets met energie te maken heeft. Voorbeeld: Bij energetische therapieën, zoals Reiki en handoplegging (daar zijn de toverhanden van ons mam weer) wordt gewerkt met energieën en krachten.

Dat is wat ik wil! Kijken of ik met energie ons dochtertje kan ondersteunen en begeleiden. Ik had namelijk het gevoel dat ze zweefde, niet met beide benen op de grond stond, onzeker was. Dat uitte zich doordat ze regelmatig wegkroop, snel van slag was, schrikachtig was en zich in een hoek liet drukken door leeftijdgenootjes.

Hoe mooi zou het zijn als ik door middel van energie te geven, kan zorgen dat ze stevig staat, zich zekerder voelt, meer zelfvertrouwen heeft? Heel mooi natuurlijk! Wat is het resultaat? Er is meer rust bij haar.

Zeker toen ze aan de vooravond stond van de overgang van oppas/opvang naar de kleuterschool. Er veranderde heel veel in haar wereldje. Groot willen zijn, maar toch ook nog klein. Van alles zelf willen en kunnen doen, tot “mama, ik kan het niet! Help mij!” De ene boze bui naar de andere boze bui, wat vaak overgaat in huilen, zich verdrietig voelen. Ook voor mij als moeder waren haar eerste stappen in de Grote Wijde Wereld soms moeilijk.

Mijn toverhanden zorgden toen bijna dagelijks voor mijn dochter. Een gevoelig meisje dat mama’s handen heerlijk vindt om bijvoorbeeld haar “zonnetje” (de zonnevlecht) te voeden of haar basischakra aan te vullen.

Terwijl ze op schoot zat, kon ik haar basischakra behandelen. Zelfs zonder het haar vooraf te vertellen. Mama legt haar toverhanden op de juiste plek, geven energie aan het chakra, tot dochterlief zegt: “Zo is het genoeg mama!”

Energie is immers overal. Met mijn handen kan ik de energie gericht sturen. Wil je kennis maken met mijn toverhanden? Klik dan op onderstaande button.

Dit vind ik gewoon leuk om met je te delen: Hoe vaak ik wel niet hoor dat ik mijn beker helemaal leeg moet drinken… Ik ben namelijk “kampioen-bodempjes-water-in-beker-laten-staan”! Alleen heb ik daar nog steeds geen beker voor ontvangen…